Čomski: Evropa je rasistička, zato ne prima Tursku u EU

Situaciji u Turskoj doprinijela je i Evropska unija, koja je daleko više rasistička od SAD i koja ne želi Turke na svojim ulicama, pa je Erdogan, shvativši da njegova zemlja neće ući u EU, riješio da vlada autokratski, što je oduvijek i želio, ocijenio je Noam Čomski za istambulski „Hurijet”.

Američki lingvista i kultni politički mislilac kazao je u intervjuu da je predsjednik Redžep Tajip Erdogan sam po sebi autoritarni vladar, ali da ga je na vladanje čvrstom rukom ohrabrio i Brisel stalno postavljajući pred Ankaru nove uslove za prijem. Čomski kaže da nikada nije vjerovao u pridruživanje Turske jer je „Evropa isuviše rasistička”.

„Ne žele Turke na svojim ulicama, ali su za njih ipak imali neke ponude. Svaki put kada bi Turska ispunila jedan zahtjev, pojavljivao bi se novi. Oko 2005. postalo je prilično jasno da će Evropa iznova postavljati nove barijere. Pretpostavljam da je to dovelo do stava ’zbog čega se uopšte trudimo’. Oni (Evropa) su rasistička grupa i region mnogo više nego SAD”, objašnjava profesor na MIT-u.

Za ulogu Turske u Siriji primjećuje da je izuzetno štetna između ostalog i zbog toga što Ankara, kao i Rijad, naoružava Nusra front, ekstremističku militantnu organizaciju koja se ni po čemu „ne može se razlikovati od Islamske države.

 Kao teoriju zavjere odbacuje ideju da je Zapad formirao ID, jer „to ne bi imalo nikakvog smisla”, ali podsjeća je Zapad to posredno učinio napadom na Irak 2003. godine.

„Invazija na Irak je vjerovatno dovela do dva miliona izbjeglica. Napad je prouzrokovao sukob između sunita i šiita koji ranije nije postojao, a koji sada razdire Irak i cijeli region. To je veliki faktor nastajanja ID. Isto važi za Libiju. SAD, Britanija i Francuska su prekršile rezoluciju UN zbog čega je poremećen cijeli region i zbog čega je došlo poplave izbjeglica u Evropi.”

Za SAD, Britaniju i EU kaže da su proizvele izbjegličku krizu intervencijama po Bliskom istoku, ali da ne žele da prime migrante.
„Stotine godina brutalnog kolonijalizma ne mogu biti izbrisane. Kada je riječ o SAD, provozajte se Novim Hempširom i Vermontom, vidjećete prazan prostor, a to je još najnaseljeniji dio zemlje. Na zapadu je mnogo nenaseljenih predjela, ali mi očigledno ne možemo da primimo izbjeglice.”

Nakon što konstatuje da SAD podržavaju „naftne diktature” poput one u Saudijskoj Arabiji, Čomski ističe da se SAD „radikalno protive turskoj demokratiji”. To potkrepljuje činjenicom da je Vašington bjesnio i tražio da mu se Ankara izvini što je poslušala 95 odsto Turaka koji su se prije 12 godina protivili američkom ratu u Iraku i odbila da se pridruži koaliciji za svrgavanje Sadama Huseina. Sa druge strane, SAD su maksimalno podržavale saveznika sa Bosfora devedesetih godina kada je Turska „sprovodila državni teror” i vršila masovne zločine na jugoistoku zemlje. To je bio „stravičan period” u kojem je vlada Bila Klintona snabdijevala Tursku sa 80 odsto oružja.

„Samo 1997. Klinton je poslao u Tursku više oružja nego za vrijeme cijelog hladnog rata da bi se suprotstavio pobuni PKK (Kurdska radnička partija). Eto toliko u Americi vole demokratiju u Turskoj.”

Filozof zaključuje da je Ankara od 2002. do 2005. mnogo napredovala u odnosu prema Kurdima, koji legitimno traže prava i slobode, ali da je onda ponovo nastupio period nazadovanja, pri čemu je vlada postala „autoritarnija kod kuće i represivnija kada je riječ o Kurdima”.