latinica  ћирилица
14/06/2021 |  18:46 ⇒ 15/06/2021 | 07:02 | Autor: RTRS

RTRS u posjedu novih dokumenata - Srebreničani stradali prije jula 1995. predstavljeni kao žrtve zločina (VIDEO)

Manipulacija direktora Memorijalnog centra Potočari Emira Suljagića o broju žrtava iz jula 1995. godine nije usamljen slučaj.
 -

Nakon što je Suljagić priznao da je posmrtne ostatke oca Sulje, koji je kao pripadnik tzv. Armije BiH poginuo 1992. godine, sahranio u kompleksu Potočara, isplivali su i drugi slični primjeri.

RTRS posjeduje desetine dosijea koji oslikavaju kako su Bošnjaci iz srebreničke regije, poginuli ili umrli prirodnom smrću prije i nakon jula 1995. godine, mjesto pronašli u Memorijalnom kompleksu.

Ako je suditi prema dokumentima, u Potočarima su "sahranjivani" i živi!

Kao da nije riječ o ljudskim sudbinama i žrtvama koje zaslužuju pijetet, kreatorima, sada već globalnog srebreničkog mita, bili su bitni samo brojevi!

Sudeći prema dokumentima, već 1996. godine počela je institucionalna revizija. U službi su bili tadašnja Federalna komisija, kasnije bošnjački ogranak Instituta za nestala lica, potom Međunarodna komisija za nestale osobe, pa čak i pojedini sudovi nižeg ranga. Svi oni izdavali su potvrde i prepravljali podatke o mjestu, vremenu i načinu smrti muslimana/Bošnjaka iz lažno demilitarizovane srebreničke regije.

1. Sevludin Salkić - prema ranijem podacima Međunarodnog crvenog krsta i Federalne komisije poginuo je u julu 1992. Sud u Lukavcu i ICMP odlučili su da vrijeme smrti ipak bude jul 1995.
2. Avdulah Muratović - mjesto i datum smrti - jul 1995. Potočari. Sin mu Hamdija, međutim, tražio je oca Avdulaha koji je nestao 1993. u Bratuncu.
3. Behida Halilović - žrtva je julskog Srebreničkog zločina. Behida je, međutim, još od daleke 1997. godine bezuspješno pokušavala da svoje ime izbriše sa spiskova stradalih i iz Memorijalnog kompleksa.
4. Selman Alić ubijen je u julu 1995. Tako piše na papiru. Na drugom, izdatom 2014. godine od strane IDDEE, vlasnik je validnih ličnih dokumenata. Živi u Srebrenici.
5. Hakija Selimović, rođen 1938. godine u mjestu Gerovi kod Vlasenice, prema prvobitnim podacima ICMP-ija nestao je 7. jula 1993. godine. Sa redigovanim podacima nestanka Hakija Selimović stradao je 11. jula 1995. godine u Srebrenici i sahranjen u Memorijalnom centru Potočari.
6. Sadik Lolić rođen 1966. godine u Peći kod Srebrenice. Svjedoci su kazivali da je stradao 3. jula 1992. Ti podaci su i u arhivama bivše Federalne komisije za nestale i Međunarodnog crvenog krsta. Ali, ovi podaci su opet bili promjenjiva kategorija. Pa je i Sadik nestao 11. jula 1995, a njegovo ime uklesano u Memorijalnom kompleksu Potočari.
7. Adema Ademovića iz Gornje Vršinje, Federalna komisija evidentirala je pod šifrom broj 39. Datum nestanka 15. novembar 1992. godine. Nestanak prijavili još tokom rata roditelji Zulfo i Salkuna. No i Adem je smiraj pronašao u Potočarima. Prethodno Rifat Kešetović navodno izvršio obdukciju i izdao umrlicu sa datumom 12. juli 1995.
8. Suljo Smajić (60) "nestao" je u julu 1995, pišu to i Federalna i Međunarodna komisija za nestale. Kćerka, sin i sestričina tvrde da je Suljo preminuo po dolasku u Tuzlu.
9. Šestogodišnja Meliha /Ševka/ Efendić, prema dostupnom izvodu iz matične knjige - godina smrti 1993. Mjesto Potočari. I opet manipulativni akt Federalne komisije za nestale. Šestogodišnja Meliha bila je u grupi od nekoliko zarobljenih žena i djece - i stradala je 14. jula 1995.
10. Novorođenče Have i Hajrudina Muhića, najmlađa je žrtva genocida - tako svakog jula odjekuje srebrenički eho. Godinama kasnije dobila je nadgrobni spomenik i ime - Fatima. No, njena majka ranije je svjedočila kako je djevojčica uslijed porođajnih komplikacija - mrtvorođena.
11. Muhamed Avdić matičar u Srebrenici, za isti dan 1. oktobar 2013. godine izdao je dvije umrlice na ime Šahin Latifović. Prema jednoj datum Šahinove smrti 16. maj 1992. Novi broj umrlice i Šahin je stradao u julu 1995.

Јoš desetine sličnih tajnih dosijea podrinjskih muslimana, u našem je posjedu. I svima je imenilac zajednički - nakon što su udruženim snagama sarajevske bivše i još aktuelne institucije umiješale prste, svi su smiraj pronašli u Potočarima, a u rubrici datum smrti - piše upravo jul 1995. O djeliću srebreničkih manipulacija prije koju godinu, epizodno je progovorio Mirsad Tokača. Prije nego su se na njega obrušili sarajevski konstruktori, Tokača je izjavio da se u Potočarima nalaze ljudi koji, kako je rekao, nemaju veze sa Srebrenicom 1995, te da su poginuli `92. i `93. godine.

Tvorci iskrivljene srebreničke istorije za sada, ćute. Amor Mašović dugogodišnji član raznih komisija i Instituta za traženje nestalih, čiji je potpis učestao na raspoloživim dokumentima, na dokaze se ne obazire. A na telefonske pozive ne odgovara.

Branimir Kojić, iz Organizacije porodica poginulih i zarobljenih boraca i nestalih civila opštine Srebrenica, kaže da sve ovo što oni rade i što pokušavaju, izlazi polako na vidjelo.

Ne čudi onda što u bošnjačkoj javnosti potpuno ignorišu na faktima zasnovan izvještaj Nezavisne međunarodne komisije za istraživanje stradanja svih naroda u srebreničkoj regiji u ratnom periodu. Ili što im je sutkinja Haškog tribunala
Priska Matimba Nijambe naprasno postala najomraženija ličnost. A upravo je Nijambe upozorila na nedopuštenu protivrječnost Tribunala koji je utvrdio da je tih julskih dana `95. muslimanska vojna kolona u proboju kroz srpsku teritoriju, imala značajne borbene gubitke, ali je isti taj Tribunal propustio da utvrdi broj poginulih u proboju. Valjda slučajno!?