Prije 34 godine, proglašen Ustav - temelj na kojem počiva Srpska (VIDEO)
Pisan u miru – mjesecima prije krvoprolića, Ustav srpskog naroda u BiH bio je iznuđeni, mudar i vizionarski, legalan i legitiman odgovor! I štit srpskom rodu od potčinjavanja i istrebljenja.
Izabrani nakon kraha komunističkog režima na prvim višestranačkim izborima, preživljavali su srpski poslanici gotovo cijelu godinu nadmenost, u startu uspostavljene muslimansko-hrvatske političke i nacionalne koalicije. Uz, ispostavilo se, u tajnosti već formiranu stranačku paravojsku, pokušavala je ta koalicija Srbima da oduzme konstitutivnost i ustavni položaj, ignorišući pravo cijelom srpskom narodu da odlučuje o svojoj i o državnoj sudbini BiH.
Nakon što je, suprotno volji srpskih kolega, odlučila da BiH funkcionisanje nastavi kao nezavisna država, uslijedio je iznuđeni odgovor! Prvo Odluka o osnivanju Skupštine srpskog naroda, a potom i na plebiscitarnim osnovama trasirana Deklaracija o proglašenju Republike srpskog naroda u BiH.
Bio je to posljednji vapaj za ravnopravnošću. Ali uzalud! Uz pristrasan strani stimulans Muslimani i Hrvati su nastavili ishitreni sunovrat u građanski rat, a Srbi borbu za svoj istorijski, politički i ustavni subjektivitet. Progresivno, ali razumno, ispisivan je Ustav kao temelj državotvornog procesa.
Radomir Lukić, koautor Ustava, prisjetio se kako su on i profesor Gašo Mijanović pisali Ustav u tradiciji liberalne ustavnosti.
- Ustav je veoma korektan u oblasti kataloga ljudskih prava, kao i u pripremi načela podjele vlasti i svega onoga što Ustav treba da sadrži - ističe Lukić.
Temeljni i najznačajniji državotvorni akt samozaštite i samoodbrane, usvojen je istorijskog 28. februara 1992. godine na Skupštini srpskog naroda u BiH, održanoj u sred Sarajeva, u hotelu Holidej in.
Time je upotpunjen novi subjekat – Republika srpskog naroda u BiH, danas Republika Srpska, sa svim državotvornim elementima.
- Znali smo danima i noćima da radimo dok ne dođemo do najboljih rješenja za srpski narod. Sabornost sa kojom smo djelovali u Narodnoj skupštini tada je bila temelj uspjeha da zaštitimo srpski narod u BiH - ističe Dušan Kozić, poslanik prvog saziva Narodne skupštine Republike Srpske.
A već dan nakon izglasavanja Ustava, uslijedio je dvonacionalni neustavni muslimansko-hrvatski referendum o otcjepljenju BiH od jugoslovenske zajednice. Istog dana sarajevskom kaldrmom potekla je srpska krv. Ubijen je srpski svat Nikola Gardović i zapaljena srpska trobojka. To je samo osnažilo Srbe u uvjerenju da institucionalno jačaju tek nastalu Republiku Srpsku.
- To nam prije svega govori o visokoj nacionalnoj svijesti, ali i velikoj dozi hrabrosti tadašnje intelektualne i političke elite koja se odlučila, poučena istorijskim iskustvima, prije svega iskustvima iz Drugog svjetskog rata, da neće više dozovliti da se ponovi genocid srpskom narodu na ovom prostoru - rekao je Draga Mastilović, istoričar i ministar za naučnotehnološki razvoj i visoko obrazovanje Republike Srpske.
U istoriji srpskog naroda u BiH i regionu, 28. februar ostaće upisan kao Dan ustavnosti, dan kada je Srpska počela da gradi i razvija svoj institucionalni sistem koji je, nepobitne činjenice govore, bio funkcionalan i operativan prije ratnih strahota.
- Ustav je bio garant ne samo nacionalnih nego i građanskih prava srpskog naroda i svih naroda koji su živjeli na teritoriji Srpske. Moramo se češće vraćati na vrijeme u kojem je osnovana Srpska, pogotovo iz današnje perspektive to vrijeme djeluje zaista kao herojsko doba. Sjetimo se da je to doba bilo vrijeme kada je srpski narod bio potpuno sam protiv tog unipolarnog svijeta - naglasio je Miloš Ković, profesor Univerziteta u Beogradu.
Usvajanje prvog Ustava Srpske kao vizionarskog djela, dovelo je i do priznanja Srpske u Dejtonu, kao jednog od entiteta u državnoj zajednici.
- Njegovim sprovođenjem u djelo mi danas svjedočimo da je ipak zapadna politička elita prihvatila taj Ustav što svjedoči o činjenici da se prihvata kontinuitet postojanja Republike Srpske od 1992. godine - ističe Georgije Vulić, istraživač i viši saradnik Instituta istorijskih nauka Univerziteta u Istočnom Sarajevu.
I upravo ta činjenica je neprobojan bedem svim kvazi istoriografima iz komšiluka koji bi sa višedecenijskim zakašnjenjem da rekonstruišu istorijske datume u skladu sa vlastitim zlonamjernim prohtjevima.
Njima i njihovim sve malobrojnijim zapadnim mentorima za nauk – 28. februar jeste istorijski datum za srpski narod. I takav ostaje u praksi i u kolektivnom sjećanju!